Tag Archives: an Ghaeilge

Freagra ar Joe Daly

Chuir duine éigin darbh ainm Joe Daly barúil suas ar an alt a scríobh mé traidhfil de bhlianta ó shin dar teideal Did The English Ban Irish:

you dont take in to account the fact that kids where beat in school for specking Irish. while they might not have passed a law banning it their attitude towards the Irish did the same thing . even goin so far as to ban Catholic children from goin to school. Under the penal codes imposed by the British, the Irish Catholics were not allowed to have schools. and so started the rise of Hedge schools.

Tá go leor eolais agam ar stair an oideachais in Éirinn. Tá a fhios agam faoin bhata scóir agus faoi na scoileanna scairte. Tá sé ráite agam arís agus arís eile nár chuidigh Sasana pioc leis an Ghaeilge. I dtús an tseachtú haois déag, is beag duine in Éirinn a raibh Béarla aige. Ach anois, tá mo leithéidí féin, daoine a labhraíonn Gaeilge ar bhonn laethúil, tá muid chomh gann is a bhí lucht an Bhéarla anseo ceithre chéad bliain ó shin, agus is toradh díreach é sin ar bheartais a rinneadh d’aonghnó le stádas an Bhéarla a ardú agus le stádas na Gaeilge a ísliú. Mar a luaigh mé san alt sin: The fact is, of course, that the English administration in Ireland was no friend to the Irish language. Irish was progressively squeezed out of any realm of life which would have given it power or influence. I am not defending the English here.

An rud atá á rá agam (agus ní thig liom smaoineamh ar dhóigh ar bith lena rá níos soiléire), ná nach raibh an Ghaeilge in éadan an dlí in Éirinn. Níor spreagadh í, níor cothaíodh í, níor cuidíodh léi teacht slán ar dhóigh ar bith, ach níor cuireadh cosc uirthi le hacht ná reacht ná dli.  Is dócha gur chuma sa tsioc leis na Sasanaigh cad é a labhraíodh aoirí nó iascairí nó coillteoirí Gaelacha eatarthu féin, a fhad is a d’íoc siad cíos agus cáin agus deachúna le huasaicme Ghallda.

Maidir le stair na hÉireann, tá Sasana chomh ciontach leis an diabhal. Cad chuige a mbeadh ar dhuine ar bith coireanna breise a chumadh le cosúlacht níos measa a chur orthu?

Advertisements

Beannachtaí na Féile Pádraig

 

St Patrick’s Day is here again, so it seems like a good opportunity once again to attack Cassidy’s rubbish book of fake Irish, to encourage people to learn a little of the real thing, and to say a couple of words about the philosophy of language learning.

At this time of year, many people in the Irish diaspora take an interest in their culture and history. Because of the irresponsible behaviour of a number of prominent members of the Irish-American establishment like Peter Quinn, Joe Lee, Michael Patrick MacDonald, Tom Deignan, the organisers of the San Francisco Irish-American Crossroads Festival and countless others, who recommended and continue to recommend this nonsense to gullible people, this book is still being sold. This is a disgrace. Cassidy’s ‘research’ is a cruel and disgusting hoax and IMHO no decent person would support it. However, thanks in part to this blog, people are now much more aware of how dishonest and foolish this book is, so the newspaper articles about Cassidy’s linguistic ‘revelations’ which used to appear at this time of year have been considerably fewer over the last couple of years. The only major organ (yes, I’m aware of the innuendo) of the diaspora which still supports this raiméis is the egregious IrishCentral. They continue to republish a semi-literate ‘review’ of Cassidy’s book by some 9/11 Truther called Brendan Patrick Keane.

Anyway, it seems appropriate to celebrate St Patrick’s Day with some handy (and GENUINE) phrases in our beautiful Ulster dialect of the Irish language.

 

Beannachtaí na Féile Pádraig duit!

Ban-akh-tee na fayla pahrig ditch!

Blessings of St Patrick’s day to you!

 

Go raibh míle maith agat.

Go roh meela moy oggut!

A thousand thanks!

 

Tá sé iontach deas inniu.

Tah shay intah jass inyoo.

It’s very nice today.

 

Sláinte mhór agus saol fada agat!

Slahn-chya wore ogus seel fadda oggut!

Good health and long life to you!

 

If you want some more information on these things, there are hundreds of resources on line. Focloir.ie is particularly good and has audio files for common words. Just don’t trust anything you read on IrishCentral, in any language, and don’t use Cassidy’s book as a source for learning Irish!

As for the philosophy of language learning, here’s a few points for people thinking of learning Irish:

DO

  • learn a little every day – start NOW!
  • label things you use every day – fridge, cooker, car, door
  • write common words or phrases on cards and carry them round with you
  • learn a few proverbs or songs by heart
  • use apps and words of the day and the Kindle and other new technology
  • get output by TG4 and Raidió na Gaeltachta and listen to the language as much as possible (without bothering about understanding it) just to get used to the sounds and intonation

DON’T

  • go to a class once a week and forget about it the rest of the time
  • try to learn everything at once and get disheartened when you can’t
  • use Google Translate to translate INTO Irish (it’s useful to get an idea of what a text means in a language you don’t speak well or at all but, for example, if you put I cycled a lot into Google Translate, you get Rothar mé go leor, which is garbage!)
  • make up sentences which are too complicated for you – stick to the structures you know to be correct. Walk, then run! There’s no point in practising elaborate structures which are wrong. Stick to simple sentences which are right! 
  • Beannachtaí na Féile Pádraig oraibh!!

Amadáin na Míosa – Eagraithe agus Urraithe an Irish-American Crossroads Festival

I gceann cúpla lá, cuirfear tús leis an Irish American Crossroads Festival in San Francisco. Ba é Daniel Cassidy agus cuid dá chairde agus leantóirí a bhunaigh an fhéile. Sin an fáth a mbíonn eagraithe na féile ag insint bréag faoi Cassidy go fóill.

Níl aon amhras faoi na fíricí a bhaineann le Cassidy. Ní raibh céim aige, mar gur theip air céim a fháil ó Cornell in 1965 cionn is go raibh sé i dtámhshuan mar gheall ar na drugaí. Ní raibh céim aige ó Cornell agus níor fhreastail sé fiú ar Columbia. Bhí saol corrach lán teipeanna aige agus ansin, d’éirigh leis post a fháil mar ollamh ag ollscoil bréige darbh ainm New College of California trí bhréaga a insint faoin taifead acadúil aige. I ndiaidh dó tuarastal léachtóra nach raibh tuillte aige a fháil ar feadh dhá bhliain déag, d’fhoilsigh sé leabhar aiféiseach darbh ainm How The Irish Invented Slang. Sa leabhar sin, chum Cassidy (fear nach raibh Gaeilge ar bith aige) na céadta frása bréige i ‘nGaeilge’, leithéidí béal ónna agus gíog gheal agus gearról úr agus pá lae sámh, ionas go dtiocfadh leis cur i gcéill gur tháinig a lán cora cainte i mbéarlagair Mheiriceá ón ‘Ghaeilge’ nuachumtha seo.

Ba bhréagadóir cruthanta é Cassidy, duine a chum a lán raiméise faoina shaol agus a shaothar – ní a chuid céimeanna amháin – agus duine ar bith a léann an blag seo go cúramach, tuigfidh siad láithreach cé chomh bréagach a bhí sé.

Ar an drochuair, tá cinneadh déanta ag eagraithe na féile seo nach maith leo an fhírinne agus gur chóir dóibh leanúint leo ag moladh Cassidy mar eiseamláir agus gur chóir plé leis an chur i gcéill mhailíseach a chum sé (cur i gcéill a bhfuil an Ghaeilge agus cultúr na hÉireann thíos leis go mór) mar a bheadh fíorléann ann. Tá an raiméis seo faoi Cassidy go fóill ar shuíomh gréasáin na féile.

Sin an fáth a bhfuil mé lánsásta an teideal Amadáin na Míosa a bhronnadh ar eagraithe agus ar urraithe na féile seo. Duine ar bith a bhfuil ciall dá laghad aige, nó duine ar bith a bhfuil náire ar bith ann, coinneoidh sé glan amach ón bhastard seo agus a chuid cairde.

The Numbers Game

I began CassidySlangScam in March 2013. In that first year, I got a paltry 3,292 views. The numbers have been going up consistently every year since. And I have to say, 2018 has already been a great year for the blog. I have already had more hits in the two months of this year than in that entire first year!

February has proven to be a very good month too, with more hits than any other month since the blog began (nearly 3000 so far, with a day still to go!)

Thanks to everyone who has helped to make the stats so good over the last year and has helped to spread the truth about Cassidy and his bullshit.

Thosaigh mé ar CassidySlangScam i Mí an Mhárta, 2013. Sa chéad bhliain sin, ní bhfuair mé ach 3.292 amas. Tá na huimhreacha ag dul i méad gach bliain ó shin. Agus caithfidh mé a rá, cuireadh tús maith le 2018 cheana féin. Bhí níos mó amas (cuairt) agam sa chéad dá mhí den bhliain seo ná mar a bhí agam sa chéad bhliain sin ar fad!

Agus chruthaigh an Feabhra go hiontach maith fosta. Bhí níos mó amas agam i bhFeabhra na bliana seo ná mar a bhí agam mí ar bith eile ó thosaigh an blag (beagnach 3000 go dtí seo – agus tá lá amháin le dul againn go fóill!)

Ba mhaith liom buíochas a ghabháil anseo le gach duine a chuidigh leis na staitisticí maithe seo a bhaint amach le bliain anuas agus a chuidigh leis an fhírinne a scaipeadh faoi Daniel Cassidy agus a chuid bréag.

An Fear Nach dTig Leis Ubh a Fhiuchadh

Nochtadh a lán tuairimí spéisiúla maidir leis an Ghaeilge le déanaí ar na meáin shóisialta, tuairimí a léiríonn cuid mhór faoi dhearcadh na ndaoine a chum iad. Ceann de na tuairimí ba spéisiúla ná ceann le hÉireannach (is léir nach Gael é) a bhí ag gearán faoin chur amú ama a bhaineann le Gaeilge a fhoghlaim: I help my daughter with her Irish homework, that she knows is pointless in life at age 9 & it’s so frustrating knowing her time could be spent better learning things she’ll need in the future. I wasted time on Irish and finished school unable to boil an egg.. Ní gá dom a rá gur magadh faoin fhear seo rud bocht as an tuairim seo a nochtadh (go háirithe an non-sequitur faoi uibheacha a fhiuchadh), ach nuair a léigh mé é, thosaigh mé a smaoineamh ar dhaoine agus ar thuairimí den chineál seo.

Ar an chéad dul síos, nár fhoghlaim gach duine rudaí ar scoil nár bhain siad úsáid astu riamh? D’fhoghlaim mise a lán acu. Cothromóidí cearnacha? An fhisic? Ní hamháin sin, ach tá mé lánchinnte nár bhain mé úsáid phraiticiúil riamh as cuid ar bith den eolas a d’fhoghlaim mé i ranganna staire, cé gur mór liom an t-eolas atá agam ar an stair agus bheinn i bhfad ní ba bhoichte gan é.

Agus sin ráite, tá níos mó i gceist le hábhair a fhoghlaim ar scoil ná fíricí ags faisnéis a bhailiú, nach bhfuil? Don chuid is mó againn, baintear úsáid as ábhair scoile le píosa páipéir a fháil, agus ansin, bogaimid ar aghaidh chuig rud éigin eile. Tá an píosa páipéir againn a chruthaíonn go raibh muid maith go leor leis an phíosa páipéir a fháil. Agus mar gheall air sin, táimid i dteideal dul ar aghaidh agus píosa páipéir níos speisialaithe a fháil. Tá ábhair a rinne mé ar scoil nár bhain mé úsáid astu riamh, ach tá an cháilíocht agam. Ní cur amú ama a bhí ann. Cuid den oideachas agus den oiliúint a bhí ann, sin a raibh.

Agus nuair a amharcaim siar ar na hábhair a bhí agam ar scoil, bhí cuid acu a raibh dúil agam iontu agus cuid eile nach raibh, ach ní cuimhin liom riamh a rá ag aois a 9 (nó fiú ag aois 12 nó 14) nár chóir roinnt ábhar a theagasc cionn is nach bhfuil maith ar bith iontu. Agus sin an fáth a bhfuil amhras orm cé acu a rinne páiste 9 mbliana d’aois cinneadh mar sin léi féin nó nach ndearna. Nó arbh é an tuismitheoir a d’fhág an scoil agus é chomh hamaideach sin a chinntigh go mbeadh an tuairim sin aici chomh hóg sin?

Agus ar ndóigh, tá scileanna eile a bhaineann le hábhair a fhoghlaim. An dóigh le staidéar a dhéanamh, an dóigh le ham a bhainistiú, an dóigh le nótaí a bhreacadh, an dóigh le foinsí eolais a aimsiú agus an chuid is fearr a bhaint astu. Agus ansin, tá an cumas rudaí a fhoghlaim de ghlanmheabhair. Agus níos tábhachtaí ná rud ar bith eile, tá muinín ann. Tá scileanna den chineál chéanna ag baint le teanga ar bith a fhoghlaim. Tá scileanna inaistrithe ag baint le rud ar bith a fhoghlaim, is cuma cad é atá ann.

Daoine aineolacha ar nós fhear seo na n-uibheacha amha, glacfaidh siad leis nach fiú teanga mar an Ghaeilge a fhoghlaim, mar ní chuideoidh sé leat teangacha eile a fhoghlaim. A mhalairt atá fíor. Tá a lán fianaise ann go bhfuil sé i bhfad níos fusa do dhuine atá dátheangach an tríú nó an ceathrú teanga a fhoghlaim. Is é an bhacainn is mó atá ar fhoghlaimeoirí teanga nó na rudaí sa chéad teanga a nglacann siad leo mar rialacha dochta uilíocha agus ní mar ghnéithe randamacha dá dteanga féin. Más féidir leat na bréagchinnteachtaí sin a bhriseadh, bíonn an fhoghlaim i bhfad níos fusa. Is é rud é, níl a fhios ag fear na n-uibheacha amha cad iad na teangacha a mbeidh ar a iníon iad a fhoghlaim amach anseo. Asairis? Rúisis? Indinéisis? Ní féidir sin a thuar, ach is féidir teanga nach bhfuil cosúil leis an Bhéarla a theagasc di a fhágfaidh go mbeidh sé níos fusa aici Teanga 3 nó Teanga 4 a fhoghlaim más gá. Ach ina áit sin, b’fhearr leis a cuid oideachais a theorannú mar gheall ar na claonta páistiúla atá aige féin.

Is é fírinne an scéil go mbaineann teangacha ar fud an domhain úsáid as réimse teoranta fuaimeanna, struchtúr agus straitéisí le cur síos ar an domhan. Baineann Araibis agus Eabhrais úsáid as struchtúir ar nós liom, agat, astu i nGaeilge. Tá a lán lán teangacha ar fud an domhain a bhfuil an fhuaim a scríobhtar sa Spáinnis mar j nó sa Ghaeilge mar ch iontu, fuaim nach dtig le cuid mhór Béarlóirí a rá ar chor ar bith. Cuireann na teangacha Polainéiseacha sealbhaíocht in iúl mar shuíomh, ionas go bhfuil an rud ‘agat’, go díreach mar a dhéantar sa Ghaeilge nó sa Bhreatnais. Thiocfadh liom na céadta sampla eile a thabhairt. Má fhoghlaimíonn tú teanga ar bith, thig leis cuidiú leat teangacha eile a fhoghlaim ar an iliomad saindóigheanna praiticiúla.

Tá a lán fáthanna ann leis an Ghaeilge a fhoghlaim mar is ceart. Fiú más dóigh leat gur cur amú ama í an Ghaeilge, tá a lán fáthanna maithe le do pháistí a spreagadh leis an teanga a fhoghlaim mar is ceart. Agus sin ráite, má mhúintear do pháistí nach bhfuil sa Ghaeilge ach cur amú ama, beidh sí ina cur amú ama, dóibhsean agus do na páistí a gcaithfidh seomra ranga a roinnt le páistí ar cuireadh brú orthu éirí as an teanga a fhoghlaim sular thosaigh siad.

Agus sin gan smaoineamh fiú ar na fáthanna deimhneacha cultúrtha leis an Ghaeilge a fhoghlaim. Tá beagnach 4 mhilliún duine ag foghlaim Gaeilge le Duolingo faoi láthair – i bhfad níos mó ná foghlaimeoirí na hEabhraise, nó na Tuircise, nó na hIoruaise. Cad chuige a bhfuil an oiread sin daoine ag iarraidh Gaeilge a fhoghlaim? Is é fírinne an scéil go gcuireann sí an duine i dteagmháil lena oidhreacht chultúrtha. Is ón Ghaeilge a tháinig an chuid is mó de na logainmneacha agus na hainmneacha pearsanta in Éirinn. Tá litríocht iomlán i nGaeilge atá an-difriúil leis an Bhéarla. Agus tá an oiread sin ceoil in Éirinn atá bainteach leis an teanga.

Ní hamháin sin, ach gan dul rófhada ar bhóthar na polaitíochta, rinneadh feachtas den chinedhíothú theangeolaíoch ar an Ghaeilge agus bhí sin freagrach as meath na teanga. Lena rá go simplí, is geall le ciníochas an meon atá ag na daoine a rinne agus a dhéanann iarracht an Ghaeilge a mhilleadh. Tá na tuairimí seo cosúil leis an nóisean gur chóir foraoisí báistí nach bhfuil ach ina gcur amú cionn is go bhfuil siad lán speiceas atá galánta ach gan tairbhe a stróiceadh agus plandálacha ordúla lán de chrainn rubair nó bhanana a chur ina n-áit. Má ligimid do bhiogóidigh agus ciníochaithe an bua a bheith acu sa chás seo, cé chomh fada agus a mhairfidh teangacha ar nós na hOllainnise nó n Danmhairgise nó na Seicise sula gcuirfear i mbaol iad cionn is go measann daoine nach bhfuil siad inmharthana a thuilleadh mar gheall ar a n-easpa cainteoirí.

Cultural Appropriation/Leithghabháil Chultúrtha

(https://nos.ie/gniomhaiochas/polaitiocht/leithghabhail-chulturtha/)

There was an interesting little article in NósMag recently about leithghabháil chultúrtha, or cultural appropriation. Cultural appropriation is basically the misuse of a minority culture by a majority culture. The NósMag article asked the question, where do we draw the line? There was an immediate response by Dennis King, who wrote this on Twitter with a picture of Cassidy’s ludicrous book: An leithghabháil chultúrtha é nuair a scríobhann duine ar bheagán Gaeilge leabhar a bhfuil a lán cacamais faoin nGaeilge ann? (Is it cultural appropriation when someone with little Irish writes a book which is full of crap about Irish?)

There have been a lot of arguments about what is or is not cultural appropriation. I don’t think anyone would argue about the most extreme cases – the Black and White Minstrel Show, or the writings of Asa Earl Carter are definitely inappropriate. Others are more dubious. Is it wrong for Anglo children to use a piñata? Should non-African Americans play the blues? Is it cultural appropriation when people get tattoos in bad Chinese or even worse Irish?

Wherever we draw the line, there is no doubt that Dennis King is right and that Cassidy is on the wrong side of it. After all, Cassidy’s book is basically a collection of made-up rubbish by a man who couldn’t even be bothered learning any Irish. Like Dennis King, I find Cassidy’s smugness and arrogance deeply offensive. It makes me angry to hear someone claiming that baloney comes from the Irish béal ónna, when there is no Irish phrase béal ónna – Cassidy invented it and then pretended it was Irish. Or that crony comes from Irish comhrogha, which exists but never had the meaning of friend or companion. Or that giggle comes from gíog gheal, which (if it existed), would mean a bright squeak. It’s all insulting, arrogant, stupid nonsense from a man with no degrees or qualifications who managed to con his way into a university job. Cultural appropriation or not, it’s a pack of lies.

 

(https://nos.ie/gniomhaiochas/polaitiocht/leithghabhail-chulturtha/)

Bhí alt beag spéisiúil ar NósMag ar na mallaibh faoin leithghabháil chultúrtha, nó an cultural appropriation, mar a thugtar uirthi i mBéarla. Is é atá i gceist leis an leithghabháil chultúrtha, lena rá i mbeagán focal, ná mórchultúr ag baint mí-úsáid as cultúr mionlaigh. Cuireadh an cheist san alt ar NósMag, cá háit a dtarraingítear an líne? Bhí freagra ann láithreach ó Dennis King, a scríobh seo ar Twitter maraon le pictiúr de leabhar bómánta Cassidy: An leithghabháil chultúrtha é nuair a scríobhann duine ar bheagán Gaeilge leabhar a bhfuil a lán cacamais faoin nGaeilge ann?

Bhí a lán argóintí ann le blianta beaga anuas maidir le cad is leithghabháil chultúrtha ann agus na rudaí nach leithghabháil chultúrtha iad. Ní dóigh liom go mbeadh amhras ar dhuine ar bith faoi na cásanna is measa – is cinnte nach bhfuil The Black and White Minstrel Show nó scríbhinní Asa Earl Carter inghlactha ar chor ar bith. Tá rudaí eile níos éiginnte. An bhfuil an ceart ag páistí nach bhfuil acu ach Béarla piñata a úsáid? Ar chóir do Mheiriceánaigh nach bhfuil de bhunús Afraiceach na gormacha a sheinm? An leithghabháil chultúrtha é nuair a fhaigheann daoine geala nach Gaeil iad tatúanna i ndrochShínis nó i nGaeilge uafásach?

Cibé áit a dtarraingítear an líne, is cinnte go bhfuil an ceart ag Dennis King agus go bhfuil Cassidy ar an taobh mhícheart den líne sin. Níl i leabhar Cassidy, i ndiaidh an tsaoil, ach bailiúchán de raiméis a chum duine nach dtiocfadh leis bheith gaibhte Gaeilge ar bith a fhoghlaim. Go díreach cosúil le Dennis King, cuireann féinsástacht agus ardnósacht Cassidy olc an domhain orm. Cuireann sé fearg orm nuair a chluinim duine ag rá gur ón Ghaeilge béal ónna a tháinig an focal baloney, cé nach bhfuil a leithéid de fhrása ann – chum Cassidy é agus lig air gur Gaeilge a bhí ann. Nó gur ón ‘Ghaeilge’ gíog gheal a tháinig giggle an Bhéarla, in ainneoin go bhfuil fianaise chuimsitheach leis an bharúil sin a bhréagnú. Níl ann ach raiméis mhaslach, ardnósach, amaideach ó fhear nach raibh céimeanna ná cáilíochtaí ar bith aige ach ar éirigh leis post ollscoile a fháil trí chaimiléireacht. Níl sa bhrilléis seo ach deargbhréaga, bíodh sí ina leithghabháil chultúrtha nó ná bíodh!

Níl sé ceart go leor …

Ciara Ní É (https://miseciara.wordpress.com/) has started an interesting campaign called NílSéCLG (Níl sé ceart go leor = It’s not alright.) The idea of this campaign is to highlight the kind of things that people say that are regarded as acceptable when applied to Irish, but which would be regarded as ludicrous or racist or just plain ignorant when applied to other languages. I’m not much of a one for social media but it’s a campaign worth supporting, I think. Here are a few good examples:

“I don’t mind when people speak French, but can’t they do it in a normal accent instead of all this fancy French pronunciation?”

“God, my love for the English language was utterly destroyed by having Thomas Hardy’s gloom and misery shoved down my throat at school.”

“You speak English? I hate English. It’s all Shakespeare and Morris Dancing.”

Here’s my contribution:

“Ariel Sharon was the 11th President of Israel – but of course his real name was Scheinemann.”

“Chinese, Japanese and Korean underwent a fundamental transformation and reinvention in the 19th and 20th centuries. They are totally artificial and can no longer be regarded as real languages.”

 

 

Tá feachtas spéisiúil curtha ar bun ag Ciara Ní É (https://miseciara.wordpress.com/), feachtas darb ainm NílSéCLG (Níl sé ceart go leor = It’s not alright.) Is é an smaoineamh atá taobh thiar den fheachtas seo ná aird a dhíriú ar rudaí bómánta a deir daoine, rudaí nach síltear go bhfuil aon rud cearr leo agus iad ag tagairt don Ghaeilge, ach mheasfadh daoine go bhfuil siad áiféiseach nó ciníoch nó aineolach ar fad dá ndéarfaí an rud céanna faoi theangacha eile. Níl mórán eolais agamsa ar na meáin shóisialta, ach sílim gur feachtas é ar fiú go mór tacú leis. Seo roinnt samplaí maithe:

“I don’t mind when people speak French, but can’t they do it in a normal accent instead of all this fancy French pronunciation?”

“God, my love for the English language was utterly destroyed by having Thomas Hardy’s gloom and misery shoved down my throat at school.”

“You speak English? I hate English. It’s all Shakespeare and Morris Dancing.”

Agus seo na cinn s’agamsa:

“Ariel Sharon was the 11th President of Israel – but of course his real name was Scheinemann.”

“Chinese, Japanese and Korean underwent a fundamental transformation and reinvention in the 19th and 20th centuries. They are totally artificial and can no longer be regarded as real languages.”